Ώρα για θέατρο - Ο Γύρος του Θανάτου

2012-2013 Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Ο γύρος του θανάτου - Κοροβίνης Θωμάς

Πρώτη Παρουσίαση: Βασιλικό Θέατρο, 30/3/2013

Εννέα πρόσωπα που συνδέονται με τον Παγκρατίδη, εξομολογούνται τη ζωή τους: ο συμμαθητής και φίλος του, η πλύστρα φίλη της μητέρας του, ο παρακρατικός γείτονας, ένας χωροφύλακας δημοκρατικών φρονημάτων, ο δοσίλογος περιπτεράς, ένας συντηρητικός αστός της παραλίας, το αφεντικό του στον «Γύρο του θανάτου» και δύο περιστασιακοί του έρωτες, η τραβεστί Λολό και μία λαϊκή τραγουδίστρια, καταθέτοντας τη θέση και τη στάση τους για τη δική τους ζωή, φωτίζουν τις σκοτεινές πτυχές της τραγικής προσωπικότητας του νεαρού Αριστείδη και μεταφέρουν την κοινωνικοπολιτική ατμόσφαιρα που διαμορφώθηκε στη Θεσσαλονίκη μετά την κατοχή και τον εμφύλιο. 

«Ο γύρος του θανάτου», που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος το 2011, μέσα από την ιστορία του «Δράκου», μας μεταφέρει στις φτωχογειτονιές και τις αλάνες, στα άδυτα του λιμανιού, στα μικρομάγαζα και τα μπουζουξίδικα της παλιάς Θεσσαλονίκης, αναδεικνύοντας έναν κόσμο περιθωριακό, ταπεινωμένο και φοβισμένο και κατορθώνει με αριστοτεχνικό τρόπο να θίξει ευαίσθητες χορδές της ελληνικής κοινωνίας και να φέρει στο φως το ηθικό κατρακύλισμα μιας εποχής που αναζητούσε τρόπους για να ξεπλύνει τις δικές της πληγές, που ακόμη και σήμερα καλά κρατούν.

Συγγραφέας: Κοροβίνης, Θωμάς

Σκηνοθεσία: Μαστοράκης, Νίκος

Σκηνικά: Μαστοράκης, Νίκος

Κοστούμια: Μαστοράκης, Νίκος

Φωτισμοί: Τζολόπουλος, Στέλιος

Βοηθός σκηνοθέτη: Διακοσάββας, Δημήτρης

Βοηθός σκηνογράφου: Παπαγεωργίου, Κατερίνα

Βοηθός ενδυματολόγου: Παπαγεωργίου, Κατερίνα

Οργάνωση παραγωγής: Κοτόπουλος, Ηλίας

Ηθοποιοί
Ευταξόπουλος, Βασίλης (Ένα φιλαράκι για την αλάνα)
Παντελίδου, Ρούλα (Η γυναίκα του)
Γιαμαλή, Κατερίνα (Η παραδουλεύτρα)
Κορτσαρίδου, Αννέτα (Μια άλλη γυναίκα)
Σπυρόπουλος, Βασίλης (Ένας αχθοφόρος για τον Μαμουνά)
Κολοβός, Δημήτρης (Ένας χωροφύλακας δημοκρατικών φρονημάτων)
Σεϊμένης, Βασίλης (Ένας παρακρατικός γείτονας του Αρίστου για τη δράση του)
Ίτσιος, Κώστας (Το αφεντικό του Αρίστου στον γνωστό «Γύρο του θανάτου»)
Σιαμσιάρης, Γιάννης (Λολό)
Μπαξεβάνη, Φωτεινή (Η Συλβάνα)

Μουσικοί
Μπάρλας, Παναγιώτης (πιάνο)


Via Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Art Is Hard

26, 27 & 28 Απριλίου 2013

ΑΠΟΘΗΚΗ 9 | ΛΙΜΑΝΙ | Θεσσαλονίκη

Το ART IS HARD είναι ένα γεγονός εναλλακτικής καλλιτεχνικής δημιουργίας και μουσικής, που πραγματοποιείται δύο φορές το χρόνο και έχει κάθε φορά σαν στόχο να φέρει κάτω από την ίδια στέγη νέους καλλιτέχνες που δημιουργούν στις παρυφές του πολιτισμικού χάρτη της πόλης.

Έχει στο ενεργητικό του 7 εξαιρετικά επιτυχημένες διοργανώσεις στην Θεσσαλονίκη (2 κάθε χρόνο) και μια στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 2012.

Η Θεσσαλονίκη βρισκόταν πάντα στην πρωτοπορία ως αναφορά την εγχώρια πολιτιστική δημιουργία με μακρά παράδοση στη μουσική και στις οπτικοακουστικές τέχνες. Ωστόσο, λιγότερο γνωστό, υπήρξε το δυναμικό ρεύμα νέων καλλιτεχνών που ζουν και δημιουργούν με φόντο την πόλη αλλά και μέσα σε αυτή, νέοι άνθρωποι, φορείς πρωτοπόρων εκφραστικών τάσεων και ιδεών απομονωμένοι- συνειδητά και μη- από τα δίκτυα προώθησης, χωρίς ουσιαστική επικοινωνία με το κοινό στο οποίο απευθύνονται.

Το ART IS HARD φιλοδοξεί να φέρει το δημιουργό κοντά στο θεατή και να εξοικειώσει ένα ευρύτερο κοινό με τη σύγχρονη δημιουργική πρωτοπορία.

Μια τέτοια δράση με αυτή τη φιλοσοφία θα πρέπει να είναι καινοτόμα και ώς προς τον τόπο πραγματοποίησης της την κάθε φορά. Έτσι λοιπόν αποφασίστηκε να είναι η πόλη μας, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, ο εκθεσιακός χώρος. Ένας χώρος χιλιάδων...τετραγωνικών. Μια αποθήκη, ένας βιοτεχνικός χώρος, μια αλάνα, ένα γήπεδο, μια πλατεία, μια γειτονιά, ο δρόμος...ένας παλιός σιδηροδρομικός σταθμός..!

ΑRT IS HARD σημαίνει δράση δημιουργικής έκφρασης χωρίς όρια για όλους όσους το επιθυμούν και μέχρι τώρα δεν είχαν το πρόσφορο έδαφος.

ΑRT IS HARD σημαίνει η τέχνη, με ανοιχτή ματιά, ανοιχτή προς όλους, σε ανοιχτούς και όσο πιο εφάνταστους και περίεργους χώρους της πόλης.

Via artishard

Έκθεση - Γυναίκες Δημιουργοί και η Σύγχρονη Ιρανική Τέχνη

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Τρίτη 19 Φεβρουαρίου έως  Κυριακή 24 Μαρτίου 2013

UNEXPOSED

για πρώτη φορά στην Ελλάδα

40 νέες γυναίκες εικαστικοί

που ζουν και δημιουργούν στο Ιράν

εκθέτουν 70 έργα τους

Επιμέλεια: Fery Malek–Madani, ιστορικός τέχνης 

Εγκαίνια: Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2013, στις 19:00

***

Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013, στις 19:00

Συνομιλία:

"Γυναίκα, Εικαστικά και Κινηματογράφος"

Συμμετέχουν:

Δρ. Ασάλ Μπαγκερί Γκριφατόν Διδάκτωρ Γλωσσολογίας

και Σημειολογίας στο Πανεπιστήμιο Σορβόννης

Φέρυ Μάλεκ-Μαντανί - Επιμελήτρια Έκθεσης, Ιστορικός Τέχνης

Ελένη Κυπραίου Τεχνοκριτικός, Επιμελήτρια Εκθέσεων

*****

Σάββατο 9 και Κυριακή 10 Μαρτίου 2013

Κινηματογραφικό διήμερο

9 αποκαλυπτικά ντοκιμαντέρ από Ιρανές Σκηνοθέτιδες

για τη θέση της γυναίκας στο Ιράν

Διάρκεια Έκθεσης έως την Κυριακή 24 Μαρτίου 2013. 

Η έκθεση θα πλαισιωθεί με μία Συνομιλία (ομιλίες αγγλικά/γαλλικά), με θέμα: "Γυναίκα, Εικαστικά & Κινηματογράφος" ανάμεσα στις κ.κ. Δρ. Ασάλ Μπαγκερί Γκριφατόν Διδάκτωρ Γλωσσολογίας και Σημειολογίας στο Πανεπιστήμιο Σορβόννης, Φέρυ Μάλεκ-Μαντανί   Επιμελήτρια Έκθεσης - Ιστορικό Τέχνης, Ελένη Κυπραίου Τεχνοκριτικό, Επιμελήτρια Εκθέσεων την Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013, στις 19:00 (Ημέρα της Γυναίκας).

^{Αίθουσα: Κινηματογράφος
Είσοδος ελεύθερη. Κρατήσεις θέσεων: 210 3418759, Δευ - Παρ 11:00 - 14:00, θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.}

Επιπλέον, και ένα Κινηματογραφικό Διήμερο το Σάββατο 9 και την Κυριακή 10 Μαρτίου 2013, όπου θα προβληθούν 9 ντοκιμαντέρ που έχουν σκηνοθετήσει γυναίκες από το Ιράν με θέμα  τη θέση της γυναίκας στο Ιράν, πολλά από αυτά βραβευμένα σε Διεθνή Φεστιβάλ και Διαγωνισμούς. Τα ντοκιμαντέρ θα προβληθούν στα περσικά με αγγλικούς υπότιτλους.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Via MCF

“ΟΙ ΤΕΧΝΕΣ ΣΥΝΑΝΤΟΥΝ ΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ”

27 Ιανουαρίου-24 Φεβρουαρίου 2013 | Τεχνόπολις, Γκάζι

Ένας μήνας – αφιέρωμα στη Βιομηχανία μέσα από τις τέχνες.

Το μεγάλο αφιέρωμα στη Βιομηχανία περιλαμβάνει: έκθεση 12 εικαστικών με τίτλο «Υποπροϊόντα» που επιμελήθηκε ο Αλέξανδρος Ψυχούλης, την έκθεση «Εργάτες» με την επιμέλεια του Πλάτωνα Ριβέλλη, μια φωτογραφική έκθεση αφιερωμένη στα βιομηχανικά θεματικά μουσεία του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς, προβολές κινηματογραφικών ταινιών με θέμα τη βιομηχανία που επιμελήθηκε η Σώτη Τριανταφύλλου καθώς και παραστάσεις θεάτρου σκιών από τον Σωτήρη Χαρίδημο με τίτλο «Ο Καραγκιόζης γκαζιερης».

Την εποχή της ραγδαίας αποβιομηχάνισης, την εποχή της καλπάζουσας ανεργίας η βιομηχανία έρχεται στο προσκήνιο μέσα από τις τέχνες και τον πολιτισμό για να μας θυμίσει ότι αποτελεί μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες της κοινωνίας, μέσα από την οποία οι άνθρωποι μετατρέπουν πρώτες ύλες και ιδέες, εργαζόμενοι συλλογικά σε χρήσιμα για την κοινωνία προϊόντα.

Επίσης, στο πλαίσιο της έκθεσης, θα υπάρχει η δυνατότητα για το αθηναϊκό κοινό να ακολουθήσει το μουσειακό περίπατο και να περιηγηθεί στο Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου.

Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα των εκδηλώσεων:

• «Υποπροϊόντα»

Επιμέλεια: Αλέξανδρος Ψυχούλης (κτίριο «Μηχανουργείο», πρώην «Νίκος Γκάτσος»)

Ώρες λειτουργίας: 12.00 – 20.00

Ως «υποπροϊόν» ορίζεται η «ουσία ή το αντικείμενο που προκύπτει από μια διαδικασία παραγωγής, πρωταρχικός σκοπός της οποίας δεν είναι η παραγωγή αυτού του στοιχείου».

12 εικαστικοί από διαφορετικές γενιές διερευνούν τις σχέσεις «Βιομηχανικής και Εικαστικής παραγωγής» και ανατέμνουν την έννοια του υποπροϊόντος. Η ίδια η τέχνη εδώ και χρόνια στην Ελλάδα υπάρχει με όρους αντίστοιχους με αυτούς ενός ιδιότυπου υποπροϊόντος. Σε πείσμα της προσπάθειας να εξηγηθούν τα πάντα μέσα από στατιστικές, οι καλλιτέχνες παράγουν ασταμάτητα κάτι που κανείς δεν ζήτησε. Η παραγωγή αυτή ως μηχανιστική- αντανακλαστική αντίδραση του βίου είναι που αλλάζει το σημείο παρατήρησης, αποκαλύπτοντας αποσιωπημένες αλλά σημαίνουσες πτυχές του παρελθόντος και δυναμικές του μέλλοντος.

Συμμετέχουν οι:

Νίκος Αρβανίτης, Γιάννης Γρηγοριάδης, Γιώργος Γυπαράκης, Θοδωρής Ζαφειρόπουλος, Γιάννης Ισηδώρου, Κώστας Ιωαννίδης, Ζήσης Κοτιώνης, Λίνα Μαντίκου, Απόστολος Ντελάκος, Δημήτρης Ντοκατζής, Λήδα Παπακωνσταντίνου, Μαρία Τσαγκάρη

• Έκθεση Φωτογραφίας με τίτλο «Εργάτες»

Επιμέλεια: Πλάτων Ριβέλλης (κτίριο «Νέοι Φούρνοι», πρώην «Kων/νος Καβάφης»)

Ώρες λειτουργίας: 12.00 – 20.00

Στην έκθεση φωτογραφίας με τίτλο “Εργάτες” το θέμα λειτουργεί περισσότερο σαν πρόκληση για μια σύνθετη και ταυτόχρονα πιο αφηρημένη προσέγγιση και λιγότερο σαν εργαλείο ανάγνωσης και αποκωδικοποίησης. Η επιλογή των φωτογράφων και των φωτογραφιών τους δείχνει ότι η έμφαση δίνεται στο ανθρώπινο πορτρέτο και όχι τόσο στην ιδιότητα της εργασίας, ενώ είναι επίσης φανερό ότι σχεδόν από όλες τις φωτογραφίες απουσιάζουν οι αναφορές στα στερεότυπα της βιομηχανικής εργασίας.

Παράλληλα, η ομοιότητα των θεματικών απεικονίσεων προτρέπει τον θεατή σε μια διαδικασία διαχωρισμού και διάκρισης του προσωπικού λόγου κάθε συγκεκριμένου φωτογράφου, κάτι δηλαδή που υπηρετεί σαφώς τη δημιουργική πρόθεση των φωτογράφων και την καλλιτεχνική ταυτότητα των φωτογραφιών τους σε αντίθεση με μια ανεκδοτολογική ή και στρατευμένη ανάγνωση.

Φωτογράφοι: Νίκος Μάρκου, Δημήτρης Καρπούζης, Ανδρέας Σχοινάς, Αλέξανδρος Βρεττάκος, Γρηγόρης Δάλλης.

• Έκθεση Φωτογραφίας από τα μουσεία του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ)

Επιμέλεια: Πλάτων Ριβέλλης (κτίριο «Παλαιοί Φούρνοι», πρώην «Τάκης Παπατσώνης»)

Ώρες λειτουργίας: 12.00 – 20.00

Μουσείο Υδροκίνησης στη Δημητσάνα – Μουσείο Ελιάς και Λαδιού στη Σπάρτη – Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας στη Μυτιλήνη – Μουσείο Περιβάλλοντος στη Στυμφαλία -Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας Τσαλαπάτα στον Βόλο – Μουσείο Μετάξης στο Σουφλί – Μουσείο Μαρμαροτεχνίας στην Τήνο.

Η φωτογράφηση των μουσείων, η οποία για πρώτη φορά εκτίθεται, έγινε με την αφορμή μιας σειράς επτά όμοιων σεμιναρίων με θέμα την τέχνη της φωτογραφίας, στα ισάριθμα θεματικά μουσεία που το Ίδρυμα της Τράπεζας Πειραιώς έχει σχεδιάσει, κατασκευάσει και εξοπλίσει και τα οποία με την ευθύνη και με τις δαπάνες του λειτουργούν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Μαζί με το Βιομηχανικό Μουσείο της Ερμούπολης, τα μουσεία αυτά αποτελούν τα μοναδικά δείγματα στη χώρα μας βιομηχανικών μουσείων και αποτελούν τους προδρόμους και τα φωτεινά παραδείγματα για το νέο μουσείο της Τεχνόπολης, στα εγκαίνια του οποίου συμμετέχει και η παρούσα έκθεση.

• Κινηματογραφικές Προβολές

Επιμέλεια: Σώτη Τριανταφύλλου (αμφιθέατρο Ρ/Σ Αθήνα 9.84)

Σ’ αυτό το πολύ μικρό αφιέρωμα γίνεται μονάχα μια νύξη για το πώς η βιομηχανία καθρεφτίζεται στην οθόνη – και για το πώς κινηματογραφιστές από τις ΗΠΑ, την Ιταλία, την Κεντρική Ευρώπη, τον Καναδά και την Ελλάδα αναρωτήθηκαν εάν η εργατική τάξη πάει τελικά στον παράδεισο.

Ημερομηνίες και ώρες κινηματογραφικών προβολών:

• Κυριακή 27 Ιανουαρίου, 17.00: «Μετρόπολις» (153′)

• Σάββατο 2 Φεβρουαρίου, 18.00: «Η Καγκελόπορτα» (107′)

• Κυριακή 3 Φεβρουαρίου, 18.00: «Η Κατάληψη» (87′)

• Σάββατο 9 Φεβρουαρίου, 18.00: «Ανατολική Περιφέρεια» (80′)

• Κυριακή 10 Φεβρουαρίου, 18.00: «The Wobblies» (89′)

• Σάββατο 16 Φεβρουαρίου, 18.00: «Το Εργοστάσιο» (101′)

• Σάββατο 16 Φεβρουαρίου, 20.00: «Megacities» (90′)

• Κυριακή 17 Φεβρουαρίου, 18.00: «Μοντέρνοι Καιροί» (87′)

• Παράσταση θεάτρου σκιών για μικρούς και μεγάλους «Ο Καραγκιόζης Γκαζιέρης»

Κείμενα & Σκηνικά: Σωτήρης Χαρίδημος (κτίριο «Δεξαμενές Καθαρισμού», πρώην «Κωστής Παλαμάς»)

Κυριακή 27 Ιανουαρίου & Κυριακή 10 Φεβρουαρίου στις 12.00

Ο Σωτήρης Χαρίδημος, ο μικρότερος από τα έξι παιδιά του γνωστού καραγκιοζοπαίχτη Χρήστου Χαρίδημου και αδελφός του Γιώργου Χαρίδημου, μεγάλωσε μέσα στο ονειρικό αλλά και σκληρό περιβάλλον του “καραγκιόζικου μπερντέ” του πατέρα του και του αδελφού του. Μετά τη συνταξιοδότησή του αφιερώνεται απόλυτα στο Θέατρο Σκιών με εκθεσιακή δραστηριότητα και συμμετοχές σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, σε προγράμματα Λαϊκής Επιμόρφωσης του Δήμου Αθηναίων κατασκευής φιγούρας και σκηνικών, συνεχίζοντας την τέχνη του πατέρα του και του αδελφού του.

Βοηθοί Καραγκιοζοπαίχτες: Νίκος Τζεβελέκης ,Χαράλαμπος Ρουμελιώτης.

Αξιολόγηση Εκδήλωσης: 0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5

Που και πότε

Χάρτης Τεχνόπολις > Γκάζι – Βοτανικός – Κεραμεικός Διεύθυνση: Πειραιώς 100

Καθημερινά: 12:00 με 20:00

 Εισιτήρια

1€

Source: Camera Stylo Online

CAMERA STYLO ONLINE

Πάμε Θέατρο?

 

Declan Donnellan / Cheek by Jowl

«Κρίμα που είναι πόρνη» του Τζων Φορντ

18-22 Δεκεμβρίου 2012 20:30 Κεντρική Σκηνή

 

Πόσο συναρπαστικό μπορεί να είναι ένα αιματοβαμμένο δράμα του 1633 με ένα θέμα-ταμπού, όπως ο αιμομικτικός έρωτας δύο αδερφών; Στη σύγχρονη, «ηλεκτρισμένη» και άκρως ερεθιστική παράσταση της πολυβραβευμένης ομάδας Cheek by Jowl, η οποία φημίζεται για τη φρέσκια και τολμηρή ματιά της στα κλασικά έργα, το Κρίμα που είναι πόρνη του Τζων Φορντ αποκαλύπτεται σε όλο το ερεβώδες μεγαλείο του, θυμίζοντας μια κολασμένη εκδοχή του Ρωμαίος και Ιουλιέττα. Σε ένα εφηβικό δωμάτιο και γύρω από ένα κρεβάτι γίνεται η «ανατομία» του απαγορευμένου έρωτα της Ανναμπέλλα και του Τζοβάνι αλλά και της διεφθαρμένης κοινωνίας που τους οδηγεί στο θάνατο. Η ντίσκο και η ποπ-ροκ μουσική εκτοξεύουν την ενέργεια στα ύψη, ενώ ο εκρηκτικός συνδυασμός σκοτεινού χιούμορ και στυγερών φόνων μας μεταφέρει σε ένα παραισθησιογόνο σύμπαν που θυμίζει εκείνο του Pulp Fiction. 

 

Το Κρίμα που είναι πόρνη, μολονότι εξαιρετικά δημοφιλές στην εποχή του, βρέθηκε στο περιθώριο, λογοκρίθηκε ή ακόμη και απαγορεύτηκε μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, λόγω του θέματός του που θεωρούνταν ταμπού. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα: όταν ο νομπελίστας δραματουργός Maurice Maeterlinck το μετάφρασε στα γαλλικά, το 1894, επέλεξε τον –κατά πολύ σεμνότερο- τίτλο Annabella, ενώ στην Ιταλία, όπου διαδραματίζεται η πλοκή, το έργο ήταν απαγορευμένο μέχρι το 1947!

•    Ο Luchino Visconti σκηνοθέτησε το έργο το 1961 στο Τhéâtre de Paris με πρωταγωνιστές τη Romy Schneider και τον Alain Delon.

•    Η Charlotte Rampling ερμήνευσε την κεντρική ηρωίδα, την Ανναμπέλλα, στην ταινία Addio, fratello crudele (1971), μια κινηματογραφική διασκευή του έργου από τον Giuseppe Patroni Griffi.

•    Ο Peter Greenaway έχει παραδεχτεί πως το Κρίμα που είναι πόρνη ήταν η πηγή έμπνευσης για την ταινία του Ο μάγειρας, ο κλέφτης, η γυναίκα του και ο εραστής της (1989).

•    Ο Ντέκλαν Ντόννελλαν πρωτοανέβασε το Κρίμα που είναι πόρνη το 1980, ένα χρόνο προτού ιδρύσει την ομάδα Cheek by Jowl.

•    Η έκφραση «Cheek by Jowl» (σε ελεύθερη μετάφραση: «σαν το μάγουλο με το σαγόνι») σημαίνει «κολλητά», «κοντά, πολύ κοντά».

•    Οι Cheek by Jowl είναι ο σκηνοθέτης Ντέκλαν Ντόννελλαν και ο σύντροφός του στη ζωή και σταθερός σκηνογράφος της ομάδας, Νικ Όρμεροντ. Από το 1981 που υπάρχουν ως ομάδα, φημίζονται για το φρέσκο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα κλασικά έργα, από το Μακμπέθ του Σαίξπηρ μέχρι τις Τρεις Αδερφές του Τσέχοφ αλλά και, γενικότερα, για την υψηλή ενέργεια και την υποκριτική ένταση των παραστάσεών τους. Έχουν ταξιδέψει σε περισσότερες από 300 πόλεις και 40 χώρες ανά τον κόσμο, ενώ η βάση τους, τα τελευταία χρόνια, είναι το πολιτιστικό κέντρο Barbican του Λονδίνου. Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.cheekbyjowl.com/

•    Η πρόσφατη ταινία εποχής Επικίνδυνο Πάθος (2012, πρωτότυπος τίτλος Bel ami) με τους Robert Pattinson, Uma Thurman και Kristin Scott Thomas φέρει τη σκηνοθετική σφραγίδα των δύο ιδρυτών της ομάδας Cheek by Jowl.

•    Το βιβλίο του Ντόννελλαν The Actor and the Target (Nick Hern Books, 2005) θεωρείται από τα πιο δημοφιλή σύγχρονα πρακτικά εγχειρίδια υποκριτικής για νέους ηθοποιούς.

•    Τι έγραψε ο ξένος Τύπος για την παράσταση των Cheek by Jowl που θα δούμε στη Στέγη: «Σέξυ και στυλάτη» (The Times), «Μια κοφτερή, γενναία σκηνοθετική ματιά και μια έξοχη θεατρική βραδιά» (Le Figaro).

•    Υπάρχει εκτενής βιβλιογραφία για το έργο, τον Τζων Φορντ και τους μετα-σαιξπηρικούς συγγραφείς. Μια πρόσφατη έκδοση είναι το ‘Tis Pity She’s A Whore: A critical guide, Lisa Hopkins (ed.), Continuum Renaissance Drama, New York, 2010.

•    Το 1986 η ελληνική θεατρική σαιζόν σφραγίστηκε από δύο παραστάσεις του Κρίμα που είναι πόρνη που ανέβηκαν σχεδόν ταυτόχρονα: στο Ανοιχτό Θέατρο, σε μια ιστορική παράσταση σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη, με τους Μηνά Χατζησάββα και Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους και με πρωτοεμφανιζόμενο σκηνογράφο τον Γιάννη Μετζικώφ, και σε μια εξίσου σημαντική παράσταση στο ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά, με τους Πέτρο Ζηβανό και Λυδία Φωτοπούλου στους αντίστοιχους ρόλους. 

Σκηνοθεσία: Declan Donnellan
Συν-σκηνοθεσία: Owen Horsley
Σκηνογραφία: Nick Ormerod
Βοηθός σκηνοθέτη: Jane Gibson
Σχεδιασμός φωτισμών: Judith Greenwood
Μουσική & Ήχος: Nick Powell

 

Παίζουν: Gina Bramhill, Philip Cairns, David Collings, Hedydd Dylan, Ryan Ellsworth, Jimmy Fairhurst, Orlando James, Jonathan Livingstone, Peter Moreton, Nicola Sanderson, Gyuri Sarossy, Laurence Spellman

 

Παραγωγή: Cheek by Jowl

Συμπαραγωγή: Barbican (Λονδίνο), Les Gémeaux/Sceaux/Scène Nationale και Sydney Festival

Παγκόσμια πρεμιέρα:
30 Νοεμβρίου 2011, Les Gémeaux/Sceaux/Scène National, Σω, Γαλλία

Η παράσταση ενδείκνυται για άτομα ηλικίας άνω των 16 ετών.

ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΜΕ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΥΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
Μετάφραση: Κλείτος Κύρου  

 

 

*Source ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, ΙΔΡΥΜΑ ΩΝΑΣΗ

*Copyright by ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ

http://www.sgt.gr/gr/programme/event/832

Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Οι φιλήδονοι πίνακες των εκατομμυρίων

Χόρτασε τον έρωτα και την κοσμική ζωή αλλά δεν πρόλαβε να δει τα έργα της να μοσχοπουλιούνται στις δημοπρασίες και τους κριτικούς να γράφουν εγκώμια για τη ζωγραφική της. Ο κόσμος ανακάλυψε αργά ­ όπως συμβαίνει πάντα ­ το ταλέντο της Ταμάρα ντε Λεμπίτσκα

Εν ζωή γνώρισε τη δόξα και το χρήμα αλλά όχι την καλλιτεχνική αναγνώριση. Αυτή ήρθε μετά θάνατον. Η Ταμάρα ντε Λεμπίτσκα έζησε έντονα ως την τελευταία στιγμή, όταν παρά τα 80 της χρόνια δεν έπαυε να αποζητά τον έρωτα και τις κοσμικές συναναστροφές. Την ανακάλυψαν ξανά προσφάτως στις δημοπρασίες έργων τέχνης οι αστέρες του Χόλιγουντ και άρχισαν να συλλέγουν μανιακώς τους πίνακές της, ανεβάζοντας τη ζωγραφική αξία τους στα ύψη. Τα γυμνά της, που μέχρι πρότινος είχαν απορριφθεί από τους τεχνοκριτικούς ως σοφτ πορνό, συγκαταλέγονται τώρα στα πλέον περιζήτητα έργα της ζωγραφικής του 20ού αιώνα και η δημιουργός τους καταλαμβάνει τη θέση που της αξίζει στο πάνθεον των σημαντικότερων ζωγράφων της εποχής, πλάι στον Νταλί και στον Λεζέρ.

Γεννήθηκε στη Ρωσία ή στην Πολωνία μεταξύ 1894 και 1902. Γόνος πλούσιας οικογένειας με μητριαρχική παράδοση, μεγάλωσε στον ροζ, γυάλινο κόσμο της μεγαλοαστικής τάξης και παντρεύτηκε έναν γοητευτικό Ρώσο της καλής κοινωνίας, τον Ταντέους Λέμπικι. Το ζευγάρι ξέφυγε από τους οργισμένους μπολσεβίκους και μετανάστευσε στο Παρίσι μαζί με όλη την έκπτωτη αριστοκρατία τής πάλαι ποτέ τσαρικής Ρωσίας. 

Ζωγραφική τη μέρα, φλερτ το βράδυ

Αφραγκη, με τον γάμο της να πνέει τα λοίσθια και έναν σύζυγο να τη χτυπάει, αποφάσισε να δουλέψει. Πού όμως; Η μόνη αξιοπρεπής εργασία για κοπέλες της τάξης της εκείνη την εποχή ήταν το μόντελινγκ σε οίκους μόδας. Η χυμώδης Ντε Λεμπίτσκα ήταν όμως ακατάλληλη για τα λεπτεπίλεπτα πρότυπα της Σανέλ. Ακολουθώντας την προτροπή της αδελφής της να αξιοποιήσει το ταλέντο της στη ζωγραφική, αποφάσισε να πάει σε μια κρατική Σχολή Καλών Τεχνών. Είχε βρει τον εαυτό της. Περνούσε ατέλειωτες ώρες στο Λούβρο μελετώντας τη χρήση του φωτός στους πίνακες των ολλανδών ζωγράφων και τη ζωντάνια του χρώματος στους ιταλούς. Μελετούσε τους κυβιστές, τους μοντερνιστές και τον Πικάσο, για να συνθέσει στο τέλος ένα δικό της στυλ που αντλούσε έμπνευση από όλα, δίχως να αντικατοπτρίζει όμως φανερές επιρροές από κανέναν. Αφήνοντας στο περιθώριο τον πρώην μεγάλο της έρωτα και σύζυγό της, έδωσε τον καλύτερο εαυτό της στην τέχνη και στην μποέμικη ζωή. Ζωγράφιζε λαίμαργα την ημέρα, φλερτάριζε και γύριζε στα μπαρ τις νύχτες. Εβρισκε όμορφες γυναίκες και άντρες στον δρόμο και στα παρισινά καφέ και τους πρότεινε να της ποζάρουν. Η φιλήδονη και εντυπωσιακή στην εμφάνιση ζωγράφος δεν έμενε ωστόσο εκεί: της άρεσε να κατακτά τα μοντέλα της και να κοιμάται μαζί τους. Στο ξέφρενο Παρίσι του Μεσοπολέμου η εκκεντρική Ρωσίδα ταίριαξε απόλυτα. Τέτοια ήταν η υπερένταση και η ανυπομονησία της να κατακτήσει την Πόλη του Φωτός, που χρειαζόταν τη βοήθεια ηρεμιστικών για να κοιμάται τα βράδια. Λάτρευε τα κοσμικά πάρτι, το θέατρο, την όπερα και τα καμπαρέ. Συμμετείχε στα περιβόητα όργια των παρισινών καλλιτεχνικών κύκλων. Το παιχνίδι της σαγήνης ήταν για εκείνη τόσο ελκυστικό όσο και η τέχνη της. Παράλληλα δούλευε πυρετωδώς.

Την ώρα που ο άντρας και η μικρή κόρη της κοιμούνταν στο σπίτι εκείνη έψαχνε ερωτικές εμπειρίες στα σκοτεινά κλαμπ του Σηκουάνα και στα κρεβάτια των αστικών οίκων. Ηταν και η ίδια μια φιγούρα που δεν περνούσε απαρατήρητη: με τη μακριά πίπα της από ελεφαντοστό και τα μεγάλα ζεστά μάτια της καθήλωνε τους συνομιλητές της και μετά τους αποπλανούσε. Ηταν ένα «κακό κορίτσι».

Τις σεξουαλικές συνευρέσεις της συνόδευε συνήθως η κοκαΐνη. Είχε ήδη γίνει η πολυσυζητημένη περσόνα του Παρισιού της δεκαετίας του '20 και αυτό ήταν ίσως που στιγμάτισε το έργο της ως μη σημαντικό. Τα κουτσομπολιά και τα σκάνδαλα της γκλάμορους ζωής της δημιούργησαν στον κόσμο την εντύπωση ότι η Ντε Λεμπίτσκα ήταν πολύ «ελαφριά» για να την πάρει κανείς στα σοβαρά.

Εκείνη από την πλευρά της ένιωθε πάντα περήφανη που δοκίμασε τα πάντα, όπως έλεγε, υπονοώντας ότι ως καλλιτέχνις όφειλε να το κάνει. Απολάμβανε τις χάρες και των δύο φύλων, αν και η βιογράφος της θεωρεί ότι η αυτή τάση της αντανακλούσε μάλλον μια ναρκισσιστική ασεξουαλικότητα. «Ηταν υπερβολικά φιλάρεσκη και αυτό συμβάδιζε με το σεξουαλικό της ένστικτο. Στην πραγματικότητα δεν την αφορούσε η ανθρώπινη επαφή και η ερωτική αίσθηση, αλλά το να ερωτοτροπεί με τον εαυτό της».

 

Προκλητική και παθιασμένη

Ηταν προκλητική και γοητευτική και συνάμα γενναιόδωρη και παθιασμένη. Επέλεγε με προσοχή τα μοντέλα της. Πήγαινε στα μπαρ και έγδυνε τις γυναίκες για να διαπιστώσει αν της έκαναν, αφού τις εξέταζε σχολαστικά από την κορυφή ως τα νύχια με το μονόκλ της. Λέγεται ότι κάποτε είχε γδύσει μια φίλη της μέσα σε ένα γνωστό κλαμπ ομοφυλοφίλων και, αφού την περιεργάστηκε με τα μάτια, έβαλε το χέρι της ανάμεσα στα πόδια της κοπέλας και φώναξε: «Είναι πολύ υγρό για να μπορέσει ο ζωγράφος να συγκεντρωθεί!».

Οι πίνακές της ήταν επιτηδευμένοι: γλυπτά πρόσωπα με λαμπερά κραγιόν στα χείλη, έντονα χρώματα στα νύχια και φροντισμένα μαλλιά. Ηταν γυναίκες ερωτικές και όμορφες, γυναίκες που προσέφεραν την υπέρτατη ευχαρίστηση. Κάποτε επισκέφθηκε το κλαμπ όπου εμφανιζόταν η Τζοζεφίν Μπέικερ. «Εκανε τους θεατές της να λιώνουν από πόθο για το κορμί της. Εμοιαζε ήδη με τις φιγούρες στους πίνακές μου, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να μην της ζητήσω να μου ποζάρει».

Εκείνο τον καιρό ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου απέκτησε έναν ακόμη θαυμαστή: τον διάσημο ποιητή, στρατιωτικό και λάτρη των γυναικών Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο. Αρχισε να την πολιορκεί ακούραστα στέλνοντας ακόμη και ερωτικά τηλεγραφήματα στο σπίτι της, πράγμα που εξόργισε τον άντρα της. Το κλίμα ήταν ήδη οξυμένο ανάμεσά τους εξαιτίας και άλλων «ατασθαλιών» της Ντε Λεμπίτσκα. Η ζωγράφος δεν έπαψε να επιδιώκει την τελειότητα στη δουλειά της, αποζητώντας όμως πάντοτε αυτή την πιστοποίηση μέσα από το σεξ. Αυτό την τροφοδοτούσε. Ποτέ εξάλλου δεν ταύτισε το σεξ με την αγάπη. Απόδειξη το ότι δεν έκανε τον κόπο να κρύψει τις απιστίες της από τον σύζυγό της και το ότι συνετρίβη ψυχολογικά όταν εκείνος ερωτεύτηκε εν τέλει κάποια άλλη και την εγκατέλειψε.

Τρεις φορές ταξίδεψε στην Πολωνία για να τον παρακαλέσει να γυρίσει πίσω. Δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ακόμη και τη μόλις 10 ετών τότε κόρη της για τον μεταπείσει. Οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες και η Ντε Λεμπίτσκα έπεσε σε βαριά κατάθλιψη. Αποφάσισε τότε να διαχωρίσει και τυπικά τον έρωτα από το σεξ μια για πάντα. Διαφορετικά της ήταν πολύ δύσκολο και επικίνδυνο να αντεπεξέλθει. 

Η ζωή της δίπλα στον βαρόνο

Εν τω μεταξύ ένας άλλος, πιο ορατός, κίνδυνος πλησίαζε. Η άνοδος του Χίτλερ και η ναζιστική Γερμανία έκαναν το Παρίσι ανασφαλές. Η Ντε Λεμπίτσκα εκμεταλλεύτηκε τη στιγμή και δέχθηκε την πρόταση γάμου ενός μεγάλου θαυμαστή της και συλλέκτη, του βαρόνου Ραούλ Κάφνερ. Ο βαρόνος ήταν πραγματικός γνώστης της τέχνης, με αλάνθαστο γούστο και με μια προσωπική συλλογή που περιείχε πολλά κλασικά αριστουργήματα. Η ζωγράφος ένιωσε ότι τα έργα της θα ήταν ασφαλή κοντά του. Το ίδιο ένιωθε και για τον εαυτό της, και τον ακολούθησε στην Αμερική. Αρχικά έμειναν στην Αβάνα και το 1940 εγκαταστάθηκαν στο Χόλιγουντ. Διάσημες προσωπικότητες του Χόλιγουντ, όπως ο Ντάγκλας Φέρμπανκς, ο Τζαρλς Μπόιερ και ο Τάιρον Πάουερ, ήταν οι στενοί τους φίλοι. Η πάντα φιλήδονη Ταμάρα ένιωθε να απειλείται από τη νέα και όμορφη κόρη της. «Να λες σε όλους ότι είμαστε αδελφές» της έλεγε.

Διατηρούσε πάντα μια σχέση αγάπης - μίσους με την κόρη της. Τη λάτρευε αλλά ποτέ δεν της το έδειχνε και προτιμούσε να την αγνοεί επιδεικτικά. Η ύπαρξη της Κιζέτ, ειδικά όσο η νεαρή κοπέλα μεγάλωνε, υπενθύμιζε συνεχώς στη μητέρα της ότι γερνάει. Παρά τους ομηρικούς καβγάδες, «αγαπιόμασταν πολύ», λέει σήμερα η Κιζέτ. «Δεν τη ζήλευα ποτέ, αν και πάντα ερχόμουν δεύτερη στη ζωή της. Είχε άλλο πρόσωπο για τον υπόλοιπο κόσμο και ένα άλλο, διαφορετικό, για την οικογένειά της. Δημοσίως ήταν πάντα γοητευτική, επιτυχημένη, όμορφη. Στον ιδιωτικό της βίο ήταν δύσκολη. Νομίζω ότι τελικά λυπόταν που δεν της έμοιαζα. Δεν είχα ποτέ τη φιλοδοξία να γίνω η καλύτερη, μου έφτανε ένας καλός σύζυγος και οι δύο κόρες μου. Εκείνης δεν θα της έφταναν ποτέ».

Αν και δύσκολη, η Ντε Λεμπίτσκα ήταν αξιαγάπητη. Ο βαρόνος τής αφιερώθηκε και εκείνη του έδειχνε την εκτίμησή της. Του φερόταν ευγενικά, πιθανόν επειδή είχε εκτιμήσει πραγματικά το γεγονός ότι ο άντρας αυτός είχε αγοράσει όλους τους πίνακές της και τους είχε κρεμάσει στους τοίχους του σπιτιού τους, δίπλα στα μεγάλα έργα τέχνης της συλλογής του. Οταν εκείνος πέθανε, το 1961, της στοίχισε υπερβολικά. Ο βαρόνος ήταν ίσως ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο ένιωσε αληθινά οικεία.

Από το 1950 και μετά η Ντε Λεμπίτσκα είχε πάει στο Μανχάταν αναζητώντας και πάλι τη δημιουργική ατμόσφαιρα της χρυσής εποχής της στο Παρίσι. Οταν χήρεψε δεν έπαψε να ζωγραφίζει και να δίνει πάρτι και δεξιώσεις. Οι πίνακές της εξακολουθούσαν όμως να μένουν απούλητοι και εκείνη λαχταρούσε να κερδίσει την αναγνώριση των Αμερικανών. Αμέσως μετά τον θάνατο του βαρόνου, έκανε μια έκθεση στην γκαλερί του Ιόλα στη Νέα Υόρκη, που όμως δεν πήγε και τόσο καλά. Οι κριτικοί αδιαφορούσαν για τη ζωγραφική της και ο Τύπος ενδιαφερόταν μόνο για την προσωπική της ζωή και τις κοσμικές εμφανίσεις της. 

Ταξίδι στο Παρίσι για... σεξ

Συνέχισε να βρίσκει παρηγοριά στην αγκαλιά όμορφων, νεαρών εραστών και για να τους ευχαριστήσει τους χάριζε πολύτιμους πίνακες από την οικογενειακή συλλογή. Συνέχισε να ντύνεται με εντυπωσιακά καπέλα και ζωηρόχρωμα φορέματα και να οργανώνει πάρτι, παρά το εμφύσημα που την ταλαιπωρούσε. Λίγο πριν από τον θάνατό της, το 1980, ικέτευε τη φίλη της Ελίζαμπεθ Γκίμπελ να τη συνοδέψει στο Παρίσι. Της το αρνήθηκε. Αργότερα εξομολογήθηκε στη βιογράφο της Ντε Λεμπίτσκα τον λόγο: «Ντρεπόμουν, γιατί ήξερα ότι πήγαινε για το σεξ. Και ξέρω ότι αυτό έκανε εκεί».

Ηταν γυναίκα, πάνω απ' όλα, ως την τελευταία της στιγμή. Ακόμη και στο κρεβάτι του νοσοκομείου, λένε, προσπάθησε να φλερτάρει με έναν νοσοκόμο. Η βιογράφος της ωστόσο δεν το πιστεύει. Οχι επειδή η Ταμάρα ντε Λεμπίτσκα δεν είχε πια την επιθυμία, αλλά επειδή ο εν λόγω νεαρός δεν ήταν αρκετά ωραίος.

Σήμερα θα έλαμπε από χαρά αν ήξερε ότι η Σάρον Στόουν, μια γυναίκα-σύμβολο του σεξ, θέλει να ερμηνεύσει τον ρόλο της ζωγράφου στην ταινία που θα γυριστεί με θέμα την πολυτάραχη ζωή της. Θα χαιρόταν ακόμη περισσότερο αν μάθαινε ότι θεωρείται πλέον μια μεγάλη εκπρόσωπος της ζωγραφικής του 20ού αιώνα. Στο τέλος πήρε αυτό που ήθελε, όπως έκανε πάντα. 

Η βιογραφία της Ταμάρα ντε Λεμπίτσκα από τη Λώρα Κλάριτζ, με τίτλο «Α Life of Deco and Decadence», κυκλοφορεί στη Βρετανία από τις εκδόσεις Bloomsbury.

*Source ΤΟ ΒΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

*Copyright by ΤΟ ΒΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

*Photo via LIFO